Дмитрий Быков - Page 2 - Форум

[ ახალი შეტყობინებები · მონაწილეები · ფორუმის წესები · ძებნა · RSS ]
გვერდი 2 დან«12
Форум » Литература » Любимые стихи » Дмитрий Быков
Дмитрий Быков
nukriaДата: ორ, 06.04.2015, 22:49 | Сообщение # 11
Генералиссимус
Группа: Администраторы
Сообщений: 17563
Награды: 1  +
Репутация: 0  ±
Статус: Offline
Ты говорила мне «люблю»,
Но это по ночам, сквозь зубы.
А утром горькое «терплю»
Едва удерживали губы.

Я верил по ночам губам,
Рукам лукавым и горячим,
Но я не верил по ночам
Твоим ночным словам незрячим.

Я знал тебя, ты не лгала,
Ты полюбить меня хотела,
Ты только ночью лгать могла,
Когда душою правит тело.

Но утром, в трезвый час, когда
Душа опять сильна, как прежде,
Ты хоть бы раз сказала «да»
Мне, ожидавшему в надежде.

И вдруг война, отъезд, перрон,
Где и обняться-то нет места,
И дачный клязьминский вагон,
В котором ехать мне до Бреста.

Вдруг вечер без надежд на ночь,
На счастье, на тепло постели.
Как крик: ничем нельзя помочь!—
Вкус поцелуя на шинели.

Чтоб с теми, в темноте, в хмелю,
Не спутал с прежними словами,
Ты вдруг сказала мне «люблю»
Почти спокойными губами.

Такой я раньше не видал
Тебя, до этих слов разлуки:
Люблю, люблю... ночной вокзал,
Холодные от горя руки.
 
nukriaДата: ხუთ, 30.04.2015, 01:10 | Сообщение # 12
Генералиссимус
Группа: Администраторы
Сообщений: 17563
Награды: 1  +
Репутация: 0  ±
Статус: Offline
Я много лет люблю тебя, Ярмольник,
И пусть аудитория визжит –
Среди убийц стыдливо-богомольных
Ты поступил как истинный мужик.

Ты защитил умно и голосисто
(Хоть чуть по морде кой-кому не дал)
Достоинство народного артиста,
Публично вовлеченного в скандал.

Понятно, что случится ближе к маю
Медийных катаклизмов череда;
Я только одного не понимаю –
Зачем ты вообще пошел туда?

Иль мало у тебя другого горя,
Чем надувать чужие пузыри?
Иль ты не знаешь, что такое Боря
Корчевников? Да ну, не говори!

На этих шоу, словно в теплой ванной,
Комфортно всяким пафосным скотам.
Совет пожить в Земле обетованной
Тебе опять же тихо дали там.

Порой я озадачен мыслью странной –
Раз тут настолько рухнула мораль,
К какой-нибудь земле обетованной
Действительно сдвигаться не пора ль?

Но каждый раз, прислушиваясь к лаю,
Которым вы гордитесь, господа, –
Я только одного не понимаю:
Зачем мы приходили-то сюда?
 
nukriaДата: ხუთ, 30.04.2015, 01:11 | Сообщение # 13
Генералиссимус
Группа: Администраторы
Сообщений: 17563
Награды: 1  +
Репутация: 0  ±
Статус: Offline
Мне русские милы из давней прозы
и в пушкинских стихах.
Мне по сердцу их лень, и смех, и слезы,
и горечь на устах...

Мне по сердцу их вера и терпенье,
неверие и раж…
Кто знал, что будет страшным пробужденье
и за окном пейзаж?

Что ж, век иной. Развеяны все мифы.
Повержены умы.
Куда ни посмотреть – все “скифы, скифы, скифы…
Их тьмы, и тьмы, и тьмы”.

И с грустью озираю землю эту,
где злоба и пальба,
мне кажется, что русских вовсе нету,
а вместо них – толпа.

Я знаю этот мир не понаслышке:
я из него пророс,
и за его утраты и излишки
с меня сегодня спрос.
 
nukriaДата: ორ, 11.04.2016, 14:56 | Сообщение # 14
Генералиссимус
Группа: Администраторы
Сообщений: 17563
Награды: 1  +
Репутация: 0  ±
Статус: Offline
ახალი ხმა შემოიჭრა, ვით ღრუბლიდან მთვარის შუქიდა ჰანგებად დაიღვარა, ვით სურნელი, ვით ქარბუქი.ღამის თრთოლვა იდუმალი გარინდებით ამ დროს სთვლემდადა ნაზი ხმა მის სივრცეში ლივლივებდა, ლივლივებდა! თითქო ორთქლად ეფრქვე ოდა არემარეს ეს ცის ხმები,და სცურავდნენ ამ ლურჯ ორთქლში ვარსკვლავები, ყვავილები!მაგრამ ჰანგი გაიზარდა და თანდ ათან შეიცვალა,ახმაურდა მასში გრგვინვა და სტიქიის რაღაც ძალა,ამ დროს თვალწინ იშლებოდა ჯურღმულები და ხევები, იმე დთა და რწმენის ზღვაზე მოცურავე ნამსხვრევები.ჰანგთ ნაკადში ინთქმებოდა კაცთა გული, კაცთა თვალი, იყო რაღაც საში ნე ლი, იყო რაღაც იდუმალი, ტბათა ფსკერზე თითქო ელვის დაიკლაკნა ბილიკები,მაგრამ აჰა, სულ უეცრად შეიცვალა ისევ ხმ ები: ლაჟვარდოვან ტბის სარკეზე გასრიალდა ვერცხლის ნავი,ოდნავ დასწვდა წყალს ნიჩაბი, ვით ნიავი, ვით ნიავი...მთიდან ნისლი ჩამოცურდა, ნისლი ბნელი, ნისლი შავი,და გაშალა ტბის სივრცეზე თმა-გიშერი, თმა-ნაწნავი.და ისმენდა ამ სიმღერას, და ტოკა ვდა, როგორც ნავი,სანამ კვლავ არ შეიცვალა ჰანგთა ტალღა მომხიბლავი:ეხლა, თითქო, ღრუბელთ ზევით დაოცნებობს ფიქრი წყნარი,ცის ვარსკვლავებს აგროვებს და ზღვას სთავაზობს ნიავ-ქარი.მდუმარე ზღვის ლაღ სივრცეზე ნისლად იდგა ის სიმღე რა და ტოკავდა ზღვის ქალწულთა მოხიბლული გულის ძგერა.მწველი იყო ის სიმღერა, ვით შუადღის ბრწყინვალება,სადაც გრძნ ობა გზას პოულობს, სადაც ცეცხლი იმალება.და ისმოდა ეს სიმღერა, და ღვივოდა თვით ამ ხმაშიდა ნარნარად იკაფავდა გზას უსა ზღვრო ქვეყანაში,იკვალავდა გზას და თრთოდა უსაზღვრობის სიღრმე-წყლულში.იკვალავდა გზას და რეკდა გარინდებუ ლცის ჯურღმულში.ერთხელ კიდევ ჰანგთ კამარა მიძინებულ ქვეყნის გულშიმიატარა, მოატარა და გაიბნა შორს, უფსკრულში!!
 
Форум » Литература » Любимые стихи » Дмитрий Быков
გვერდი 2 დან«12
ძებნა:

მოგესალმები Гость